کفش هایم کو

چه کسی بود صدا زد سهراب؟

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.

صبح خواهد شد و به این کاسه آب

آسمان هجرت خواهد کرد.

باید امشب بروم.

من که با باز ترین پنجره  با مردم این ناحیه صحبت کردم

حرفی از جنس زمان نشنیدم.

هیچ چشمی  عاشقانه به زمین خیره نبود

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد

هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت.

من به اندازه یک ابر دلم می گیرد.

باید امشب بروم....

خدایا!

اوج همه عشق هیمان را به خود ختم کن

مرا از این که می بینی پریشان تر چه می خواهی

از این آتش به جان یک مشت خاکستر چه می خواهی

من از اوج نگاه تو به زیر پاییت افتادم

بیا این اوج و این پرواز و این باور چه می خواهی

تمام این غزل با خون رگهایم نسارت باد

بگو دیگر عزیز من بگو دیگر چه می خواهی

خدایا فهم ده که عظمت وجود عشق در سینه ها را درک کنیم

نشنو از نی ... نی نوای بی نواست

بشنو از دل ... دل حریم کبریاست

نی چو سوزد خاک و خاکستر شود

دل چو سوزدخانه ی دلبر شود

سلام آشــنای دیروز ، غــریبه امـروز ، ناشــناس فــردا

تعجب نکن که چرا این گونه سلام گفتم ،

 خیلی وقـــت بـــود که نــــبودی، بی وفای هر روز بیشتر ِ ، یک سال از قرارمان گذشت...!

 و زمزمه های رفتنت تمام حجومم را یخ بسته است !

بی اختیار یــاد تـــو می افتم !

بــوی غــریب هجرتت می آید و چشـــم های گریان مــن و گام های مصمم تـــو برای رفتن...!

مهربـــانِ دیروزم ، دلم برای ســــاقی گفتنهایت لک زده است انقدر که به اندازۀ تمام سکوتــــــــهایت می رسد !

 آغــاز تــرانه هایم ، کلبۀ دلتنگی ام بدون حضورت ، اما پُــــر از تک تک نفس هایت ، گـام هایت ،

 رویـای خیالت یک سالِ شد !

 همه می گویند : ســــاقی چرا اینقدر غمگین ، چرا اینقدر ســرد ، چرا اینقدر ....!؟!؟

 چه بگویـــم ؟!

اگر بخواهم حقیقت را بگویـــم که ....

 بگویـــم :

 یک سـال دل خوش کردم و رویـا ساختم در روزی که حتی عاشـق ترین ، عاشـقان دنیا هم تصورش

را نمی کنند ، تو با عطری پُــــر از یاس و بـا همان لبخند و آهنگ همیشگی ات می آیی و می گویی :

« ســاقی ِ مــن تولدت مبـارک »

 یک سال رفت و تـــو نیامدی ...

نزنم که باور کنم به راستی رفته ای !

در آخـر اگر هنوز نگــران دل نگــرانی های ســاقیت هستی بـاید خدمت حضور نداشته ات بگویـــم :

 ســاقیت این روزها شده بی مخاطب تــرین عاشقانه نویس این روزگار !

نــامه هایش نه گیــرنده دارد نه فـرسـتنده  !

 ســاقیت ، این روزها عجیب به نداشتن ها و نخواستن ها دُچـــــــار شده است !

 میبینی دُچـــــــار شده ام باز .. اما این بار دُچـــــــار به نــاچــــاری !

تو هم خیــال ارغوانیت راحت .. پــائیز تمام شد ، مــن هم تمام شدم !

ساقیت دیگر نه برای تـــو می نویسد ، نه بــرای مـــــاه نــه بـــرای رهگـــذر !

جبهه گیــری نکن بهــانه تــرانه هــایم ، دیگر حتی بـــرای خودمم نمی خواهم کــاغذ سیــاه کنم !

 نه ، تعجب نکن ! می نویســم .. اما اینبار فقط بـرای « اوی نــداشتــــه ام  »

 ساقی دختری از اهالی فردا http://jasadeheshgh.blogfa.com/8509.aspx

همتی کز پا نشستم یا علی

مانده ام بر گیر دستم یا علی

مردمان دل بر گدایان بسته اند

من گدای شه پرستم یا علی

پدر روزت مبارک

                       تو اگر بی منو دلتنگ منی

                                                        یک به یک فاصله ها را بردار

  یه کاری کردی به قلبم که بدونت حتی مردن    

  سخته حتی بی تو خوندان لذت از زندگی بردن

  یه کاری کردی که از یاد نمی ری حتی یه لحظه   

   درد عشقت کرده پیرم اما باور کن می آرزه..........

        من که جام عشق و دادم                            چه بنوشی چه بریزی

                   دیدن تو حتی از دور واسه من یه جور امیده

                  یه چیزی مثل یه جادو که به من رهایی میده